روایت رضا رشیدپور از گفتگو با ترامپ/چرا به تلویزیون نرفتم؟

به گزارش ایران فیلم پرس، در روزهایی که فضای عمومی کشور در التهاب و همبستگی آمیخته شده، رضا رشیدپور با حضور پررنگ خود در شبکه اجتماعی ایکس، و البته با تولید برنامه‌ای مستقل و شخصی، به یکی از چهره‌های تاثیرگذار این روزها بدل شده است. او که می‌گوید حتی یک ریال بابت «شرایط خاص» نگرفته، از تجربه‌ی زیستن با جنگ، کنشگری رسانه‌ای، انتقاد از ساختار رسانه‌ای رسمی، حمله به شبکه‌هایی چون ایران‌اینترنشنال، و آرزوی گفت‌وگو با ترامپ سخن گفته است.

آنچه می‌خوانید، مشروح گفت‌وگو با رضا رشیدپور است:

‌ آقای رشیدپور، به عنوان کسی که این روزها حضوری پررنگ در شبکه اجتماعی ایکس داشته‌اید، به روز آغاز حمله اسرائیل بازگردیم. آن شب چگونه گذشت؟

راستش، برای من که اخبار را مدام دنبال می‌کنم، شروع جنگ غافلگیرکننده نبود. آن شب، طبق عادت، با کتاب و اسپیس‌های ایکس بیدار بودم. وقتی خبر پرواز جنگنده‌ها را شنیدم، واقعاً دلهره‌ عجیبی در وجودم نشست. احساس کردم چیزی درونم فروریخت. این اضطراب، حس مشترک همه‌ی ما در آن لحظات بود.

بعد از شوک اولیه، خیلی‌ها واکنش نشان دادند. اما شما فراتر رفتید و خیلی زود «شرایط خاص» را تولید کردید. چه شد که به این نتیجه رسیدید؟

احساس کردم در برابر لطفی که مردم طی سال‌ها به من داشته‌اند، فقط با یک استوری «آخ مردم ایران» کار تمام نمی‌شود. باور دارم که اگر کاری را درست بدانم، با تمام هزینه‌هایش انجام می‌دهم. «شرایط خاص» یک پاسخ شخصی و وظیفه‌محور به حس مسئولیتی بود که داشتم.

بازخورد مخاطبان چگونه بود؟

واقعاً فراتر از انتظارم. با وجود اینکه برنامه فقط پنج قسمت داشت و همه‌چیز با هزینه شخصی تولید شد، بازتاب‌ها بسیار مثبت بود. حتی از گروه‌های مختلف فکری، هیچ واکنش منفی ندیدیم.

در برنامه‌تان به صراحت از عملکرد شبکه‌هایی مثل ایران‌اینترنشنال انتقاد کردید. چرا؟

من حتی دوست ندارم اسم «ایران» را کنار این شبکه بگذارم. انتقادم متوجه ما هم هست. چرا مرجعیت رسانه‌ای را دودستی تقدیم کردیم؟ رسانه‌ها باید با مردم و برای مردم باشند. متأسفانه برخی رسانه‌های رسمی در ایران از مطالبات مردم دور افتاده‌اند.

اگر تصمیم بگیرید دوباره به تلویزیون برگردید و اثری تولید کنید، باز هم سراغ برنامه‌هایی مثل «شرایط خاص» می‌روید یا ترجیح‌تان به سمت قالب‌های گفت‌وگو‌محور است؟

در مورد تلویزیون اولین بار از رسانه شما عرض می‌کنم، وقتی که من توییت کردم حاضرم برنامه‌ای مثل شرایط خاص را در تلویزیون اجرا کنم، همه استقبال کردند. حتی این را برای اولین بار می‌گویم. تعدادی از مدیران ارشد تلویزیون استقبال کردند و گفتند برنامه تولید شود و ما از آنتن شبکه سه پخش می‌کنیم. ساعت 10 شب، ده‌ونیم شب اما نمی‌دانم افرادی که مانع می‌شوند، آن کسی که میل به همبستگی ندارد، چه کسی است؟ در آخرین دقایق گفتند تلویزیون عذرخواهی کرده و من هم واقعیتش نه بهم برخورد، نه انگیزه‌ام را از دست دادم چون تقریباً توقعم همین بود.

من برنامه را ساختم و آقای شکوری عزیز از فیلیمو به من گفت چون الان اینترنت و فیلترشکن و این‌ها سخت است اگر در یوتیوب بگذاری احتمالاً تعداد کمی می‌بینند، بده بگذاریم در فیلیمو که تعداد بیشتری ببینند. من هم با کمال میل فایلش را به آقای شکوری فیلیمو دادم و آن‌ها هم محبت کردند و پخش کردند. الان هم نمی‌دانم با وجود برخی افراد اصلاً احتمال بازگشتی به تلویزیون وجود داشته باشد، اما تلویزیون را خانه خودم می‌دانم. تلویزیون را محل رشد خودم می‌دانم. تلویزیون برای من بسیار محترم است. درباره برنامه گفت‌وگومحور هم فکر می‌کنم، الان دیگر تقریباً همه شبکه‌های تلویزیونی و حتی همه کانال‌های یوتیوبی در حال ساختن گفت‌وگو هستند. دوست دارم اگر بخواهم برنامه‌ای برای تلویزیون تولید کنم، حتماً چیزی شبیه شرایط خاص بسازم.

از همبستگی این روزها صحبت کردید. چطور می‌توان آن را حفظ کرد؟

همبستگی فقط یک هیجان زودگذر نباشد؛ باید به شعور و منطق جمعی تبدیل شود. فرهیختگان، مسئولان، دانشگاهیان و رسانه‌ها باید این هیجان را به ساختار پایدار تبدیل کنند.

برخی چهره‌ها، از جمله محسن تنابنده و محسن چاوشی، واکنش‌های مهمی نشان دادند. نظر شما؟

فوق‌العاده بودند. محسن چاوشی مارپیچ سکوت را شکست. محمود کریمی هم در مداحی‌اش حرف دل مردم را زد. این‌ها فریادهای صادقانه‌اند که تأثیر می‌گذارند.

 گفتید که با شخصیت‌های زیادی گفت‌وگو کردید. حالا دوست دارید با چه کسی گفت‌وگو کنید؟

دوست دارم با دونالد ترامپ گفت‌وگو کنم. از ایشان پرسش‌های مهمی دارم. در مقابل، تنها کسی که حتی نمی‌توانم به چشمانش نگاه کنم، رئیس رژیم صهیونیستی است.

در اوج التهاب، نگران چه کسی بودید؟

نمی‌توانم فقط از خانواده‌ شخصی‌ام بگویم. برای من، ۹۰ میلیون ایرانی خانواده‌اند. اما در دایره‌ نزدیک‌تر، نگران مادرم بودم؛ کسی که جنگ ۸ ساله را هم تجربه کرده و سن‌شان هم بالاست.

و در پایان؟

امیدوارم ایران همیشه خانه‌ امن همه‌ی ایرانی‌ها باشد. ما همه در یک خانه‌ایم و سرنوشت مشترکی داریم. هرکس در هر جایگاهی باید برای حفظ این خانه سهمی ایفا کند.