نگاهی به سخنان جنجالی مجید صالحی

به گزارش خبرنگار ایران فیلم پرس، در مراسم اخیر جشن منتقدان سینما، مجید صالحی – بازیگر، کارگردان و از چهره‌های شناخته‌شده سینمای ایران – با سخنانی متفاوت، موجی از واکنش‌ها را در فضای رسانه‌ای و مجازی برانگیخت. او در بخشی از صحبت‌های خود، با لحنی صمیمی و دلسوزانه، از تعدادی از بازیگران زن برجسته سینمای ایران نام برد؛ از جمله ترانه علیدوستی، فاطمه معتمدآریا، کتایون ریاحی، باران کوثری و پانته‌آ بهرام. صالحی با اشاره به شرایط خاص اجتماعی و سیاسی سال ۱۴۰۱ و حواشی مربوط به حجاب، تلویحاً به این نکته پرداخت که این بازیگران به‌دلیل مواضع یا انتخاب‌های شخصی‌شان دیگر فرصت حضور در سینما را ندارند.

او با جسارت، از نهادها و دستگاه‌های تصمیم‌گیر خواست که فضای بازتری را فراهم آورند تا این هنرمندان بتوانند دوباره به صحنه بازگردند. صحبت‌هایی که رنگ و بوی همدلی انسانی داشت، اما به‌جای آنکه مورد استقبال قرار گیرد، با انتقادات شدیدی از سوی برخی همکارانش مواجه شد.

واکنش‌هایی تلخ از درون خانواده سینما

در روزهای پس از انتشار صحبت‌های صالحی، چهره‌هایی چون آناهیتا همتی و شقایق دهقان در فضای مجازی به انتقاد از او پرداختند. برخی از این واکنش‌ها نه تنها تند، بلکه به شکلی ناعادلانه، نیت صالحی را زیر سوال بردند. آن‌ها ضمن رد ادعای او مبنی بر محرومیت این بازیگران از فعالیت، او را متهم به “دلسوزی بی‌جا” و حتی “سوءاستفاده تبلیغاتی” کردند. در واکنش‌هایی تند، عباراتی چون “برو جیب خودت رو پر کن” یا “این‌ها خودشان نمی‌خواهند کار کنند” به کار رفت که شایسته فضای فرهنگ و هنر نیست.

آیا دلسوزی برای همکار، جرم است؟

مسئله مهمی که در این میان گم شد، نیت و پیام اصلی صحبت‌های مجید صالحی بود: همدلی. او نه موضع سیاسی گرفت، نه داوری ارزشی کرد، بلکه صرفاً با نگاهی انسانی از نبود چهره‌هایی ارزشمند در سینمای ایران ابراز تأسف کرد. کسانی که هر کدام سهمی جدی در بالندگی هنر ایران داشته‌اند. آیا اشاره به غیبت این هنرمندان و ابراز امید برای بازگشت‌شان، به معنای دخالت بی‌جا در انتخاب شخصی آنان است؟ یا صرفاً نوعی همدردی‌ست که باید مورد احترام قرار گیرد؟

در دوره‌ای که سینمای ایران بیش از هر زمان دیگری نیاز به انسجام، همدلی و بازسازی اعتماد درونی دارد، حمله به یکی از معدود صداهایی که برای همکاران خاموش شده‌اش نگران است، چه معنایی دارد؟ چرا باید هر حرکت حمایتی، بلافاصله در مظان سوءظن قرار گیرد؟

مجید صالحی؛ صدای نادری در هیاهوی سکوت

در زمانی که بسیاری ترجیح می‌دهند سکوت کنند یا صرفاً به پروژه‌های خود بپردازند، مجید صالحی با پذیرش هزینه‌های احتمالی، صدای همکاران غایب خود شد. این حرکت او نه تنها نشانه‌ای از انسان‌دوستی‌اش بود، بلکه یادآور آن است که هنر بدون هنرمند، چیزی جز پوسته‌ای تهی نیست. سکوت در برابر حذف یا دور شدن چهره‌های شاخص، به معنای همراهی با روند حذف است.

در نهایت، شاید مهم‌تر از تحلیل درست یا غلط بودن صحبت‌های مجید صالحی، آن باشد که جامعه هنری ایران به بلوغی برسد که بتواند صداهای متفاوت، حتی انتقادی یا احساسی را تحمل کند. و اگر کسی در مسیر باز کردن فضای فعالیت برای همکارانش قدم برمی‌دارد، به جای طرد، از او حمایت شود.