اگر خانه سینما بگذارد، سینما دوباره نفس می‌کشد…

به گزارش خبرنگار ایران فیلم پرس، همایون اسعدیان، در آستانه روز ملی سینما، نخستین نشست خبری‌اش را پس از انتصاب به عنوان مدیرعامل خانه سینما برگزار کرد. در میان حرف‌های آشنا و بارها شنیده‌شده، شاید تنها نکته نسبتاً تازه، نیم‌بها شدن بلیت سینماها در روز جمعه ۲۱ شهریورماه باشد. باقی صحبت‌ها، یادآور سال‌های گذشته است؛ از دغدغه بیمه گرفته تا وعده اصلاح قراردادها و تدوین پیمان‌های تیپ. و البته همچنان صدور بیانیه‌هایی که همان رنگ و بوی قدیم را دارد: خشن، غیرمنطقی و بدون اثر ملموس.

خانه سینما، چه با اسعدیان چه با هر چهره‌ی دیگری، تا زمانی‌که در مدار واقعیت حرکت نکند، نمی‌تواند گره‌ای از کار سینما بگشاید. اگر مراسم منتقدان و سایر جشن‌ها بیش از آن‌که فرهنگی باشند، بوی تجارت بدهند و اگر جذب اسپانسرها بیشتر به نفع افراد خاص تمام شود تا منافع جمعی، نتیجه‌اش چیزی جز تضعیف نهاد صنفی نیست.

در این میان، گاهی وزیری ستایش می‌شود چون مجوزی داده، و گاهی دیگر مورد خطاب طعنه‌آمیز قرار می‌گیرد. از فریدزاده که تعامل خوبی با خانه سینما دارد تمجید می‌شود، و از خزاعی هم همین‌طور. اما پرسش جدی اینجاست: آیا خانه سینما قرار است حافظ منافع صنفی باشد یا بازیگری سیاسی با نقاب فرهنگی؟ آغشته کردن دغدغه‌های سینماگران به سیاست‌های جناحی، چقدر می‌تواند پاسخگوی نیازهای واقعی این خانواده‌ی بزرگ باشد؟

پاسخ به این‌که خانه سینما اکنون دقیقاً کجای معادله ایستاده و تا چه حد می‌تواند به حل بحران‌های سینما کمک کند، تحلیلی گسترده می‌طلبد؛ تحلیلی که در این فضای پرتنش به‌سختی امکان‌پذیر است.

اما آن‌چه واضح است، نیاز حیاتی سینما به «آرامش»، «ثبات» و «برنامه‌ریزی هدفمند» است؛ چه در کوتاه‌مدت، چه در بلندمدت. در همین دو سال اخیر، هر زمان که ثبات در فضای سینما برقرار بوده، چرخ تولید، پخش و اکران به‌خوبی چرخیده و سینما جان گرفته. و هر زمان که این ثبات از بین رفته، سینما هم لطمه دیده است.

با این حال، عملکرد خانه سینما در ایجاد این ثبات چندان درخشان نیست. در اغلب موارد، به‌جای کاهش تنش، خود به عامل تشدید آن تبدیل شده است. آن هم با صدور بیانیه‌هایی که نه‌تنها منطقی نیستند، بلکه زبان‌شان چنان تند و بی‌پشتوانه است که نتیجه‌ای جز تشویش بیشتر ندارد.

شاید وقت آن رسیده باشد که متولیان خانه سینما، به یک فهم مشترک با اهالی واقعی سینما برسند و مسیر چاره‌اندیشی را آغاز کنند. آنچه تا امروز دیده‌ایم، چیزی جز دور شدن از دغدغه‌های صنفی و حرکت در خلاف جهت خواست اکثریت سینماگران نبوده است.

سؤال آخر این است: آیا بالاخره اجازه می‌دهند سینما نفس بکشد، یا با همین خانه و همین مسیر نادرست، دوباره نفس آن گرفته خواهد شد؟