چرا یادبود مهرداد فلاحتگر بی‌همراه ماند؟

به گزارش خبرنگار ایران فیلم پرس، مراسم یادبود مهرداد فلاحتگر، بازیگر و هنرمند قدیمی، در تهران برگزار شد؛ اما چیزی که در این مراسم بیشتر از حضورها به چشم آمد، غیبت بود. صندلی‌های خالی‌ای که می‌توانستند پُر باشند از همکاران قدیمی، دوستان صحنه و چهره‌هایی که سال‌ها با او در قاب تصویر و صحنه هم‌نفس بودند، این بار سکوت کردند.

او در بابل و در میان خانواده، آشنایان و برخی مدیران ارشاد مازندران و بابل به خاک سپرده شد؛ مراسمی انسانی و صمیمی، اما انتظار این بود که در تهران – شهری که محل فعالیت‌های هنری و حرفه‌ای او بود – همکارانش، شاگردانش و آن‌هایی که سال‌ها نام و نان هنر را با هم قسمت کرده بودند، حضور یابند و تسلی خاطر خانواده، فرزندان و دوست‌دارانش باشند.

این بی‌وفایی تنها مربوط به او نبود؛ پیش‌تر هم در مراسم تشییع یا یادبود برخی دیگر از هنرمندان پیشکسوت شاهد چنین غفلت‌هایی بوده‌ایم. گویی با رفتن هر هنرمند، فقط یک پیکر نیست که به خاک سپرده می‌شود، بلکه بخش‌هایی از رفاقت، معرفت و احترام نیز با او دفن می‌شود.

کاش کمی معرفت، بیشتر از شهرت در بین اهالی هنر جریان داشت. حضور در چنین لحظاتی نه فقط احترام به یک همکار، که احترام به تاریخ مشترکِ هنری است که همه در ساختنش سهم داریم. بیاییم یادمان باشد که نبودن در چنین لحظاتی، زخمی است که تا همیشه در خاطر بازماندگان خواهد ماند.