فرزاد جمشیدی و تبلیغ مهاجرت؛ تناقضی که نمیتوان نادیده گرفت
گروه: تیتر یک , رادیو و تلویزیون | کد خبر: 80637 | ۱۷ شهریور ۱۴۰۴ - ۱۸:۵۷
در دورانی که جامعه تشنهی امید و پایداریست، حضور فرزاد جمشیدی در تبلیغ مهاجرت، پرسشهایی جدی درباره مسئولیت چهرهها و پیامهای متناقضشان مطرح میکند. آیا کسی که سالها ماندن را ستوده، حالا باید رفتن را تبلیغ کند؟
به گزارش خبرنگار ایران فیلم پرس، در روزگاری که جامعه بیش از هر زمان دیگری تشنهی امید، همبستگی و تلاش برای ساختن آیندهای روشن در دل همین خاک است، چهرهها و شخصیتهای عمومی نقش مهمی در جهتدهی به افکار عمومی ایفا میکنند.
مجریان معارفی تلویزیون، بهویژه آنان که سالها با گفتار دینی، اخلاقی و ملی در حافظه جمعی مردم ثبت شدهاند، جایگاهی فراتر از صرفاً یک مجری ساده دارند؛ آنان نمایندگان نوعی گفتمان هستند: گفتمان تعهد، باور به ریشهها، و دعوت به صبوری و پایداری.
در این میان، حضور فرزاد جمشیدی، یکی از شناختهشدهترین مجریان معارفی صدا و سیما، در تبلیغ یک شرکت مهاجرتی، نهتنها شگفتیبرانگیز بلکه نوعی تناقض آشکار با کارنامه رسانهای اوست. کسی که سالها مردم را به معنویت، امید، قناعت و ماندن دعوت کرده، چگونه اکنون میتواند مروج ترک وطن و دل بستن به سرزمینهای دیگر باشد؟
این پرسش صرفاً از سر تعجب نیست؛ بلکه ناظر بر یک دغدغه عمیقتر است: مسئولیت اجتماعی چهرهها در برابر مردمی که آنان را الگو و منبع الهام میدانند. وقتی یک مجری معارفی که نماد آرامش و صبوری در دل بحرانها بوده، اکنون در قامت سفیر یک شرکت مهاجرتی ظاهر میشود، این پیام را به مخاطب القا میکند که راه رهایی، دیگر در ساختن نیست، در رفتن است.
بدون شک مهاجرت یک انتخاب شخصی و در بسیاری موارد ناگزیر است، اما تبلیغ آن به عنوان یک «راهحل عمومی» آن هم توسط کسانی که سالها مردم را به صبر، توکل و امید فراخواندهاند، نهتنها غیرمنصفانه بلکه غیراخلاقی است. اینجا دیگر بحث تصمیم فردی نیست؛ بحث اثرگذاری جمعی و مسئولیتپذیری رسانهای است.
ای کاش چهرههایی چون فرزاد جمشیدی، به جای حضور در چنین کمپینهایی، در کنار مردم برای ساختن آیندهای بهتر در همین سرزمین میماندند و امید را نه در رفتن، که در ماندن معنا میکردند.
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید