به گزارش خبرنگار ایران فیلم پرس؛ بازداشت چند هنرمند در یک میهمانی خصوصی و انتشار پرحاشیه آن، جامعه سینمایی را در شوک فرو برد. انجمن بازیگران با صدور بیانیه‌ای تند، از «هتک حرمت» و «نقض حقوق شهروندی» سخن گفت و چهره‌هایی چون رضا کیانیان نیز با طرح پرسش‌هایی درباره چرایی بازداشت‌ها واکنش نشان دادند. اما در میان این موج انتقادها، یک پرسش جدی کمتر شنیده شد: نقش رسانه‌های زرد و فیک‌نیوزها در شکل‌دهی و التهاب‌آفرینی این ماجرا چه بود؟

قصه‌ای با دو روایت—از اعتراض به نحوه برخورد تا غیبت نقد رسانه‌های مخرب

ماجرای اخیر، تنها یک پرونده قضایی نیست؛ تلاقی سه ساحت است:
نحوه ورود و برخورد ضابطان، رنجش جامعه هنری، و انفجار فیک‌نیوزها که روایت را از مسیر حرفه‌ای خارج کردند.

۱. روایت اول: نگرانی از «هتک حرمت» و «نقض حقوق شهروندی»

بیانیه انجمن بازیگران سینمای ایران، با لحنی صریح به نحوه ورود به منزل، شیوه بازداشت و رسانه‌ای شدن اسامی هنرمندان اعتراض می‌کند. انجمن این رفتار را مغایر اصول قانونی و اخلاقی دانسته و یادآور می‌شود که:

• حیثیت و حریم خصوصی شهروندان—هنرمند یا غیر آن—باید مصون باشد.

• انتشار عجولانه نام‌ها پیش از رسیدگی قضایی، هویت و آبروی افراد را در معرض تخریب قرار می‌دهد.

• این رخداد، درست در بحبوحه احیای جشنواره جهانی فیلم فجر، تصویر فرهنگی ایران را مخدوش می‌کند.

رضا کیانیان نیز از زاویه‌ای انسانی‌تر پرسشی مهم طرح کرد: «چرا دستگیرشان کردید؟»؛ پاسخی روشن و مسئولانه به افکار عمومی داده نشد و همین ابهام، تنش را بیشتر کرد.

۲. روایت دوم: مسئله‌ای که کمتر دیده شد؛ نقش مخرب فیک‌نیوزها

نکته‌ای که در بیانیه انجمن یا سخنان برخی هنرمندان کمتر به آن پرداخته شد این است که کل ماجرا، از اساس با یک خبر نیمه‌خام و مخدوش آغاز شد.
نام‌ها مخفف منتشر شدند، روایت‌ها ضد و نقیض بود و رسانه‌های زرد با ترکیب گمانه‌زنی و تحریک احساسات، ماجرا را به بحرانی ملی بدل کردند.

اتفاقاً بخش بزرگی از آسیب، نه از سوی نهادهای رسمی، بلکه از ناحیه همین کانال‌های غیرمسئول بود؛ کانال‌هایی که در بسیاری از مواقع، هنرمندان نیز خود—دانسته یا نادانسته—برای انتشار خبر یا دیده‌شدن به آنها پناه می‌برند.

در چنین شرایطی، شاید لازم بود انجمن بازیگران، در کنار انتقاد از نحوه برخورد ضابطان یا انتشار اطلاعات پرونده، تیری هم به سمت فیک‌نیوزهایی پرتاب کند که با «هیاهوسازی» و «برندسازی از رسوایی»، پیکر فرهنگ و هنر را زخمی می‌کنند.

۳. تعادل مورد نیاز؛ دفاع از حقوق هنرمندان بدون فراموشی ریشه‌های بحران

اگر دفاع از حقوق شهروندی و شأن هنرمندان ضروری است، مبارزه با جریان خبرسازی کاذب، تحریف و کلیک‌فروشی نیز ضروری‌تر است.
زیرا حتی بهترین قوانین و شفاف‌ترین روندهای قضایی نیز در برابر موج رسانه‌های بی‌هویت دوام نمی‌آورند.
و درست همین فضای مسموم است که هر بحران کوچک را به بحرانی ملی تبدیل می‌کند.

ضرورت یک نقد دوطرفه

بیانیه انجمن بازیگران، در دفاع از حرمت هنرمندان پیام روشنی داشت. اما برای کامل شدن این تصویر، لازم است جامعه هنری در کنار اعتراض به نهادهای رسمی، نقشی را که رسانه‌های جعلی در تخریب اعتبار افراد و التهاب‌آفرینی ایفا می‌کنند، با صدای بلند محکوم کند.

آنچه امروز فرهنگ و هنر ایران نیاز دارد، نه فقط دفاع از حقوق هنرمندان، بلکه جنگی جدی و اخلاقی با فیک‌نیوزهاست؛ همان‌هایی که در بزنگاه‌ها بر طبل رسوایی می‌کوبند و زیست فرهنگی را به حاشیه می‌رانند.