گزارش ایران فیلم پرس- چهل‌وسومین جشنواره فیلم کوتاه تهران در دومین روز برگزاری، در حالی به مسیر خود ادامه می‌دهد که علاوه بر تماشای فیلم‌های تازه، یک اتفاق مهم هم در برنامه امروز قرار گرفته است؛ آغاز معرفی برترین فیلم‌ها از نگاه آرای مردمی. این رقابت از امروز شروع می‌شود و نخستین نتایج آن به فیلم‌هایی مربوط است که روز گذشته روی پرده رفتند؛ فرصتی برای سنجش نسبت میان نگاه داوران و سلیقه تماشاگرانی که در سالن‌های جشنواره پای فیلم‌ها می‌نشینند.
آرای مردمی در جشنواره فیلم کوتاه فقط یک عدد یا نتیجه جانبی نیست؛ می‌تواند نشانه‌ای از ارتباط فیلم‌ها با مخاطبان باشد. در میان تجربه‌های متنوع فیلم‌سازان، اینکه کدام قصه‌ها بیشتر دیده می‌شوند و کدام آثار می‌توانند تماشاگر را با خود همراه کنند، بخشی از جذابیت رقابت امسال است.
فیلم‌ها بعد از جشنواره کجا می‌روند؟
اما جشنواره فقط به فیلم‌هایی که امروز و فردا روی پرده می‌روند محدود نمی‌شود. با شروع دوره تازه، یک سؤال قدیمی دوباره مطرح شده است: سرنوشت فیلم‌های برگزیده سال گذشته چه شد و مخاطبی که حالا نام آن آثار را شنیده، از کجا می‌تواند آنها را تماشا کند؟
این پرسش در ظاهر ساده است، اما به یکی از مسائل مهم سینمای کوتاه برمی‌گردد. فیلم‌هایی که در جشنواره دیده می‌شوند، جایزه می‌گیرند و مورد توجه قرار می‌گیرند، برای ادامه حیات به مسیری روشن برای نمایش نیاز دارند. پایان جشنواره نباید به معنای پایان ارتباط فیلم با تماشاگر باشد.
اکران آنلاین، پلتفرم‌های نمایش خانگی، انتشار در یوتیوب، پاتوق‌های فیلم کوتاه دفاتر انجمن سینمای جوانان ایران و طرح‌هایی مانند «اکران قرار»، هرکدام می‌توانند بخشی از این مسیر را شکل دهند. بااین‌حال، آنچه اهمیت دارد، تداوم این فرصت‌ها و دسترسی آسان‌تر مخاطب به آثار است؛ به‌ویژه فیلم‌هایی که در جشنواره فرصت دیده‌شدن پیدا کرده‌اند.
شاید در کنار بحث همیشگی درباره کیفیت فیلم‌ها و انتخاب برگزیدگان، لازم باشد به این سؤال هم بیشتر توجه شود که پس از پایان جشنواره چه اتفاقی برای آثار می‌افتد. سینمای کوتاه برای گسترش مخاطبان خود، به فرصتی فراتر از نمایش در چند روز جشنواره نیاز دارد.
از «بی‌درکجا» تا «آدم»؛ نگاهی به تجربه‌های روز نخست
مرور ارزیابی‌های منتشرشده درباره فیلم‌های روز نخست نیز تصویری از تنوع تجربه‌ها و مسیرهای متفاوت فیلم‌سازی در جشنواره به دست می‌دهد.
فیلم «بی‌درکجا» به نویسندگی و کارگردانی هومن محمودی، سراغ زندگی مهاجران افغانستانی و مسئله بازگشت اجباری آنان می‌رود. در ارزیابی منتشرشده از این فیلم، بازی‌ها و روایت داستان از نکات قابل توجه دانسته شده، هرچند پایان‌بندی اثر محل انتقاد قرار گرفته است.
«نیان» نیز قصه‌ای عاشقانه را در بستر روزهای بحرانی جنگ روایت می‌کند. این فیلم با وجود برخی اضافه‌گویی‌های روایی، در نهایت داستان خود را به سرانجام می‌رساند و انتخاب یک قصه عاشقانه در دل روزهای دشوار را به تجربه‌ای قابل توجه تبدیل می‌کند.
در سوی دیگر، «آدم» با جسارت فرمی و روایتی غیرخطی از سه نسل زنان ایرانی، تجربه‌ای متفاوت را پیش می‌کشد. در این فیلم، فرم و شیوه روایت سهم مهمی در شکل‌گیری جهان اثر دارند و بازی سه بازیگر زن نیز از نکات مثبت آن به شمار می‌رود.
این ارزیابی‌ها نشان می‌دهد که سینمای کوتاه، بیش از آنکه به یک الگوی ثابت محدود باشد، عرصه آزمودن روایت‌ها، فرم‌ها و موضوعات مختلف است؛ تجربه‌هایی که برخی به نتیجه‌ای موفق می‌رسند و برخی دیگر همچنان جای کار دارند.
امروز در جشنواره چه فیلم‌هایی ببینیم؟
در بخش داستانی روز دوم، مجموعه‌ای از آثار با نگاه‌ها و موضوعات متفاوت پیش روی مخاطبان قرار دارد؛ از «رول د دایس» به کارگردانی مهلا یزدانی و حامد فاضل و «سلول» ساخته عرفانه کریمی تا «ژوهاتسو» از محمدرضا خاوری، «مزامیر اندوه» از یوسف کارگر، «اسکلت دوست‌داشتنی من» از رضا پردل و «بی‌درکجا» ساخته هومن محمودی.
همچنین فیلم‌هایی مانند «روز چهلم»، «گربه در برف»، «شب‌زده»، «متروک»، «خاک»، «شادگان ما»، «تاریخ دقیق پرواز»، «اروپا» و «قوها ایستاده می‌خوانند» در فهرست آثار بخش داستانی قرار دارند.
روز دوم جشنواره، بنابراین، فقط ادامه نمایش فیلم‌ها نیست؛ فرصتی است برای دنبال‌کردن سلیقه مخاطبان، کشف تجربه‌های تازه فیلم‌سازی و طرح دوباره پرسشی که نباید با خاموش‌شدن چراغ سالن‌ها فراموش شود: فیلم کوتاه پس از جشنواره چه مسیری را برای رسیدن به مخاطب طی می‌کند؟
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید